Një Sekondë, Të Përulem. Poem by skender iljaz braka

I rikthehem ngahere nje kohe apatike.
Nje kohe te ploget, pa nerv,
mbushur dogmash oqeanike.
Por s'mundem te hesht
per kete te sotme poshteruese
dhe te mos mbetem skeptik
per nje te ardhme mashtruese.
Nese ne te shkuaren me ka munguar
ngahere nje pikenisje,
sot nuk e di nese do te kem nje here te veteme
ndonje pikembrritje.
E ndersa mend
jen vras mbeshtetur
ne tavoline e pune sime.
Nje ze qiellor vjen e me thote:
- Mbushe zemren me durim.
Une serish do te kthehem nje dite,
pasi ju te gjithe jeni pjella ime.
Dhe kjo eshte shpresa e pafundeme.
Nje sekonde, te perulem.
- Amen! Lutja ishte e dlirë.
Lutja ishte e gjithshpirteshme.
E vetme dhe aspakak e veshtire.