Schikgoden Poem by Madrason .

Zoals de wormen onze aarde omwoelen
en het steeds wel goed bedoelen
ze willen niet stikken en ten onder gaan
maar wurmen gangen straf door hun bestaan
uit angst voor kwetsbare getoonde plekken
en in het donker steeds op zoek naar licht
maar in het licht daar spiesen vogelbekken
en vangt het leven vol aan tegenwicht
dilemma is een steeds tweesnijdend zwaard
en meestal wel meer dan een gokje waard
we laten dan de goden maar het lot beschikken
en zullen steeds elkanders wonden likken;
we laten dan de goden maar het lot beschikken
en zullen steeds elkanders wonden likken! M