Mist trekt op over het land,
een sluier van kou en as,
waar stemmen fluisteren over grenzen
die gisteren nog bestonden.
Schaduwen glijden over velden,
steden ademen onrust,
in krantenkoppen dreunen echo's
van belofte die breken onder het
gewicht van angst.
Treinen vertrekken in stilte,
gezichten achter glas,
ogen gevuld met verhalen
die niemand vertellen kan.
Overal wacht iets-
een beslissing, een wapen, een woord
dat de aarde doet trillen
of de wind even laat stilstaan.
Europa luistert,
maar hoort zichzelf niet meer.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem