Verberg Mijn Verdriet In Het Onzichtbare (Ballade) Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

In schaduw van het stille licht,
waar dromen breken, zacht en teer,
sluipt stilte door het vergezicht,
verloren hoop, een lege sfeer.
Geen traan die langs mijn wangen zweer,
geen zucht verrast het diepe zeer,
mijn hart verbergt wat niemand ziet,
in 't onzichtbare, mijn verdriet.

De woorden klinken hol en licht,
maskers dragen doet geen zeer.
Achter lachen schuilt plicht,
achter kracht de stille sfeer.
Niemand voelt hoe zwaar ik weeg,
niemand ziet de pijn die steekt.
Mijn stem verdwijnt in stil verdriet,
waar niemand luistert, niemand ziet.

O nacht, wees mild, wees zacht, wees licht,
omhul mijn hart, verberg het weer.
Laat duisternis zijn plicht,
mijn schaduw fluistert zonder meer.
Geheimen draag ik met verdriet,
verborgen waar geen ogen zien.
In 't onzichtbare vind ik rust,
waar pijn verdwijnt in zachte mist.

Refrein:
Geen traan, geen zucht, geen enkel lied,
kan tonen wat het hart doorwiet.
Verberg het diep, in duister licht--
mijn onzichtbare verdriet.