Verbondenheid 02 Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Jij bent mijn lachen, mijn huilen,
een fluistering in de stilte,
een schaduw naast me in het licht.

Ik voel je in elke ademtocht,
niet als een ketting,
maar als vleugels
die me dragen wanneer ik val.

We zijn verweven,
geen begin, geen einde,
een stroom die nooit stopt,
altijd zoekend, altijd vindend.

Jouw pijn is de mijne,
mijn vreugde is jouw licht.
In dit onzichtbare web
zijn wij meer dan alleen.