Verdrongen Gevoelens Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Diep weggestopt, achter gesloten deuren,
waar geen licht komt, geen echo klinkt.
Ze bewegen stil, als schaduwen in water,
onzichtbaar, maar altijd aanwezig.

Soms trillen ze in een blik,
in een zucht die te lang blijft hangen,
in handen die even aarzelen
voor ze verdergaan alsof niets is gebeurd.

Maar in de nacht,
wanneer muren fluisteren
en stilte zwaarder weegt dan woorden,
vinden ze een weg naar de oppervlakte.