Vergankelijk Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Vergankelijk

Bladeren vallen zonder geluid,
de wind neemt ze mee,
zonder vragen, zonder spijt.

Een voetstap in nat zand,
even daar, dan verdwenen,
uitgewist door de tijd.

Lichamen keren terug naar aarde,
zoals regen naar de zee,
zoals adem verdwijnt in de lucht.

Doodgaan is geen einde,
maar een beweging,
zoals alles wat leeft.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success