Verganklikheid Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Verganklikheid

Blare val sonder 'n geluid,
die wind neem hulle mee,
sonder vrae, sonder spyt.

'n Voetspoor in nat sand,
vir 'n oomblik daar, dan weg,
uitgewis deur tyd.

Liggame keer terug na die aarde,
soos reën na die see,
soos asem wat in die lug verdwyn.

Sterf is nie 'n einde nie,
maar 'n beweging,
soos alles wat leeft.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success