Verloren Gedagtes Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

In die skemer van my denke,
waar ligte flikker en verdof,
dwaal gedagtes soos verdwaalde wolke,
ongebind, ongesproke.

Tussen die takke van herinnering,
klim ek, maar glip altyd af.
Die name, die gesigte,
vervaag soos skaduwees in 'n ou spieël.

Wat was ek? wat is ek nou?
'n fluistering in die wind,
'n voetspoor wat verdwyn
onder die onverbiddelike stof.

Ek soek, maar vind niks,
net stilte wat terugkyk.
En tog, in daardie leë ruimtes,
hoor ek die asem van die lewe.

'N gedagte is nooit heeltemal verlore nie,
dit rus, wag, skuil
soos 'n saad in droë grond,
vir reën wat weer sal val.