Verloren Gevoelens Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Ze lagen ooit diep, als een verborgen schat,
maar de tijd heeft ze bedolven onder stof.
Geen vonk meer, geen warmte,
alleen de echo van wat ooit was.

Je naam roept geen beelden meer op,
je stem is vervaagd tot stilte.
Ik zoek niet, ik wacht niet,
maar soms, in de nacht, voel ik een leegte.

Was het ooit echt, die glans, die diepte?
Of heb ik het zelf verzonnen,
een droom om vast te houden,
die nu verdampt in het niets?