Vervreemd,
als een figuur zonder lichaam,
zwevend tussen werelden die niet ademen,
maar staren.
De grond is ver weg,
de lucht zwaarder dan stilte.
Stemmen omringen,
maar raken niets.
Wat ooit bekend was,
glijdt weg als water door de vingers.
En daar, in het niets,
een flikkering van wie ik was.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem