Vervreemd 03 Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

In de schaduw van mijn eigen zijn
zag ik iemand anders lopen,
kwam ik tot de conclusie
dat ik niet langer mezelf was,
ik verdwaald was.

Waardoor ik met iedere stap die ik maakte
begon te twijfelen
of ik wel de goede richting uitliep
en of ik nog wel met zekerheid kon zeggen,
dat ik nog mezelf was.

Ik keek naar mijn spiegelbeeld
maar herkende de ogen niet,
ze leken dieper, vreemder,
alsof een ander wezen
achter mijn blik verborgen lag.

Mijn stem klonk hol in de stilte,
mijn woorden vervlogen in de leegte.
Was ik nog de reiziger
of was ik slechts een schim
van wat ik ooit ben geweest.

Met aarzelende tred ging ik verder,
zoekend naar herkenning,
naar een glimp van wat ooit vertrouwd was.
En ergens in de verte,
in de nevels van mijn gedachten,
hoopte ik mezelf weer te vinden.