ଅବଶୋଷ Poem by Bharati Nayak

ଜୀବନରଅନେକକିଛି
ଅବଶେଷ ଅବଶୋଷ
ସିନ୍ଦୁର ଅଳତା ରଙ୍ଗରେ
ଢାଙ୍କିଯାଇଥିବା
ଜୀବନରଆଉସବୁରଙ୍ଗ
ବେଳେବେଳେଚମକି ଆସନ୍ତି
ମାଟିକୁଫଟେଇ ଅଙ୍କୁରୋଦଗମଭଳି
ସମ୍ଭାବନାରସମ୍ଭାରରେ
ସ୍ବପ୍ନ ମାନେପତ୍ର ମେଲି ଦିଅନ୍ତି
କେତେ ସ୍ବପ୍ନଖରା ତାତି ରେଝାଉଁଳିପଡିଛନ୍ତି
ଆଉ କେତେଭୀତତ୍ରସ୍ତମୂଷିକ ସମ
କେଉଁ ଏକ ସୁଡ଼ଙ୍ଗରେ ଆଶ୍ରୟ ଲୋଡ଼ନ୍ତି

ମୋର ସେଇଅଧା ରାସ୍ତାରେ
ଛାଡି ଆସିଥିବାସ୍ବପ୍ନମାନଙ୍କର
ଖବର ରଖିବାକୁ
ବେଳ ଗୋଟାଉଗୋଟାଉ
ରାତିପାହିପୁଣିସନ୍ଧ୍ୟାନଇଁ ଯାଏ
ରାତି ପରେ ଦିନବିତିଯାଏ
ଦିନ ପରେ ଦିନ, ମାସ ପରେ ବର୍ଷ
ଗଡ଼ିଯାଏ
ହେଲେସ୍ବପ୍ନ ମାନେ
ପ୍ରଭାତର ଶିଶିର ସ୍ନାତଫୁଲ ପରି
ସଦାଜୀବନ୍ତ
ମୋ ଭାବନା ର ବଗିଚାରେ