ତୁମକୁ ଭେଟିବା ପରେ-043 (Tumaku Bhetiba Pare-43/Odia Poem) Poem by Subhas Chandra Chakra

ଆଜି ତୁମେ ମୋର
ସପନ ର ନୀଳ ପରୀ,
ମୋ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶେ
ଦେଇଛ ନୀଳିମା ଭରି-
ତୁମେ ଆଜି ମୋର
ଆକାଶ ର ଅସ୍ତରାଗ,
ମୋ ଶୁଷ୍କ ଜୀବନେ
ଜୀଇଁବା ର ଅନୁରାଗ ।



ତୁମେ ସପ୍ତ ରଂଗୀ
ଇନ୍ଦ୍ର ଧନୁ ର ମୋହ...
ସେ ସବୁଜ ଭୂଇଁ
ସବୁଜିମା ଟହଟହ,
ମୋ ଆଖି ଆକାଶେ
ତୁମେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଛବି,
ମୋ ପ୍ରତି ସକାଳେ
ଆକାଂକ୍ଷା ର ନୀଳ ଛବି!
ଯେବେ ଠାରୁ ତମେ
ଆକାଶେ ଆସିଲ ନାହିଁ,
ସେବେ ଠାରୁ ମୋର
ଅନ୍ତରେ ରକ୍ତ କଇଁ! !
ଭରା ଭରା ସାରା
ମନ ସରସୀ ର ଜଳ,
ମନ ଲାଖି ମନ
ପାଇବା ରେ ଛଳ ଛଳ!

ଏବେ ନାହିଁ ଆଉ-
ଦୁଃଖ ତୁମେ ନ ଥିବା ର
ସାରା ଆକାଶ ରେ
ଦେଖୁଚି ମୁହଁ ତୁମର।।
ମୋ ସାଥୀ ଗୋ ନୀଳ ପରୀ!
ତୁମ ସାଥେ ସଖୀ,
ପାରି ହେବି ସତେ ଜୀବନର ନୀଳ ତରୀ?