Пункціры Poem by ALES RASANAU

Пункціры

Стаіўся за дрэвам -
і для паловы свету
стаў толькі дрэвам.

Уранку я выйшаў з дому
і ўвесь дзень ішоў
у кірунку да сонца.
Якім супярэчлівым аказаўся
мой шлях!..

Зімовае сонца.
Імкнуцца ўстаць
са снежнай пасцелі
цені.

Мокне на беразе возера
з вудай рыбак -
злоўлены язь
ловіць ротам дажджынкі.

Лужына.
Захапіла
жоўты кляновы ліст
і зашклілася лёдам:
Ейны!..

Дождж!.. Дождж!..
I дзе ты быў усё лета?!
-плачуць сады.

Такая празрыстая далячынь
відаць
нядаўняе лета.

Далёка ісці...
Смакчу
няспелую сліву.

Шэпчуцца:
ці застацца
стаяць у вадзе,
ці выйсці
усё ж на сушу ...
Азёрныя чараціны.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success