Bekentenissen Van Een Ontkenner Poem by Madrason .

Dit zijn de bekentenissen van
een groot ontkenner…. van de dood
ik wilde enkel liefde, terug in moeders' schoot
mijn schreeuwen was beklemming
mijn eigen wijs bestemming
ik snakte dus naar adem en zuchtte moe om vrijheid
en wist dus niet echt meer wat Blijheid
ik heb dus wat gemist, ben zeker geen narcist
maar heb me in mijn lompheid diep in mezelf vergist
ach kon jij mijn bloed wel drinken
dan laat dit alles nu bezinken
zo was het werkelijk niet bedoeld
ik heb heel lang niet meer gevoeld
wie of ik zelf was en wat ik had gemist
ik begrijp het nu het is nooit echt te laat
omarm nou eens die zogenaamde haat
die allergie zichzelf niet overstegen
heeft niet zijn zin gekregen
en prik ballonnen in
zo krijgt de zon weer zin
zeg dan gewoon maar Sorry
of wordt gewoon een keertje Kwaad
mijn oren werden groter, mijn neus die werd veel kleiner
en wat ik toen ontvangen mocht dat was toch heel wat fijner
nu praat ik met dat omaatje op straat
en houdt de deuren open, waar ik ze voorheen sloot
en wat klein uit gekropen dat werd zowaar enorm groot
ik staar haar in haar ogen, kan nu mijn tranen drogen
de vreugde klimt naar binnen en raakt nu al mijn zinnen
want dit zijn de bekentenissen van de man
bekentenissen van een groot ontkenner van de dood
die voortaan herrezen is en is genezen van zijn groot gemis! M