Het is een dieper menselijk probleem, we zijn wars aan het worden van medemenselijkheid, een systeem dat moraal uitholt en het alleen nog over regels heeft en het in de rij meelopen voor een broekophoud verhaal is gedoemd te falen op alle menselijke vraagstuk vlakken, het is een ziekte in ons systeem dat immuun aan het worden is voor inkeer of leermomenten, laat staan bezinning, mensen mag je gebruiken, misbruiken voor de industrie en het schoonmaken en het grondwerk, daarom kunnen er zoveel mensen illegaal werken s'morgens wachtend langs pleinen en banen, wachtend op de busjes van onderaannemers et cetera. Zolang deze uitwassen bestaan en de overheid alleen nog maar polariseert en mensen die anders zijn niet wil zien en laten groeien in hun eigenwaarde, dan daar is inderdaad geen plaats meer voor compassie. Aan de vluchteling, die medemens en andere uitgeworpenen, werd en wordt genoeg economische waarde ontleend, maar men liegt om andere redenen. Men is bang dat juist die mens welke in deze verdrukking tegen die verdrukking in opstaat en de macht naar huis zal sturen.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem