Dappere vrouwen met rechte rug
ze denken aan die tijden terug
het zijn kolossen heus gebouwen
maar als ze denken aan dan rouwen
ze vol wanhoop, aan dat bestaan
ze zijn geen schimmen van zich zelf
maar ze zijn plots zo kwetsbaar klein en
beseffen dat ze er nog steeds wel zijn
en als ik dom ben en soms ook boos
dan denk ik aan hen en verpoos
vanwaar putten zij de kracht
zonder doods te verstijven...
die macht om mens te blijven! M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem