De Weerspiegeling Van Tijd Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

In kronkelende paden, door schaduw en licht,
dwaalt het leven als een rivier zonder eind-
een vloeiend tapijt, dat aan hoop en aan plicht
z'n weefsel van dagen en nachten verleent.

In scherven van dromen, gebroken maar klaar,
spiegelt de toekomst die nooit wordt gekend,
een lappendeken van herinneringspaar
en beelden waarvan men de randen verkent.

Het leven, een dans tussen wijsheid en waan,
met vreugde en pijn als elkaars evenwicht;
waar liefde en angst hun wegen begaan,
in een kringloop van schaduw en schitterend licht.

Toch, onder het doolhof van zoeken en strijd,
groeit iets onzichtbaars maar fel in de ziel-
een vonk die blijft bloeien door tijd en door spijt,
zoals sterren hun glans in het duister verhiel'.

Zo tikt de tijd verder, onbegrijpbaar en snel,
maar zaait in ons hart het wonder van hoop-
dat elk einde een kans op een nieuw begin telt,
als een zaadje dat rust in de kou van de dood.