De Zee, Mijn Eeuwige Vriend Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

De zee kent geen oordeel,
geen vragen, geen eisen,
ze draagt slechts mijn gedachten,
neemt wat zwaar is van mij af.

Elke golf sprak tot me,
een fluistering van rust,
de wind haar adem,
haar armen eindeloos wijd.

Onder de hemel vol sterren
vond ik een thuis zonder muren,
een plek waar stilte niet leegte was,
maar een warme omarming.

Ze hield mijn geheimen,
droeg mijn dromen over de horizon,
en in haar diepte
zag ik wie ik was.

Als de storm woedde,
toonde ze kracht en tederheid,
een herinnering dat alles
ook weer voorbij gaat.

Nu, lang van haar gescheiden,
blijft haar woelige stem in mij leven,
een eeuwige vriend,
die me rust bracht,
toen ik haar nodig had.