Een Vluchtelingenbestaan Poem by Madrason .

Ik-weethetniet de indiaan
leidt een vluchtelingenbestaan
waar hij eer meester en heer
van zijn groots territoir
ikweethetniet zei de professor
en stuurde u met boek en pen in ‘t riet
ikweethetniet zei uw psychiater
en hij liet u in die mand te water
ikweethetniet zei uw eigen vader
en u zag hem plots als een verrader
op een dag ontmoette u een vluchteling
hij zong een prachtig zacht mooi lied
en toen u het weten wilde...
gilde hij "Ikweethetniet! ",
u wist niet dat het zijn naam was
maar dacht "Dat had ik reeds verwacht! "
; u trok uw stoute schoenen aan
en trok de weidse wereld in
op zoek naar zin van het bestaan
of doodgewoon een herbegin! M