Gelukkig Zijn Er Zeer Veel Goede Mensen! Poem by Madrason .

Ik maak me ernstige zorgen over de verruwing op sociaal vlak. Mensen uithollen met meer werk en verantwoording en minder tijd zodat ze toch nog rond kunnen komen. Daarnaast nog de mediastorm waardoor je door de bomen het bos niet eens meer kunt genieten. Deze mensen zijn zo bekneld geraakt in die existentiële dagelijkse beslommeringen dat ze niet meer zien hoe militant Spartaans ze dat heeft gemaakt. Men neigt er naar militant en technisch de stellingen te betrekken en de ware dialoog zo uit de weg te gaan, want als men eerlijk is heeft men zelf al genoeg aan zijn m/v hoofd. Dat is en wordt het nieuwe wereldbeeld waar ik niet voor opteer. Liever minder status, geld maar rechte rug en zgn wakkere innerlijke (on) rust en waardigheid dan deze Onaardigheid! Het monster Hongerdialoog schreeuwt om aandacht en vreet je op en kotst je weer als slachtoffer of apathisch wezen uit! Iedereen wil huisje, boompje, beestje (ik, ik, ik) en daarvoor zelfs wat speculeren maar wie wil er werkelijk leren Tevreden te zijn!