Het Huis van Mijn Jeugd Poem by Sylvia Frances Chan

HET HUIS VAN MIJN JEUGD
Het huis van mijn jeugd stond leeg
Op een grijze heuvel
Al zijn meubels weg
Behalve de slijpsteen van mijn grootmoeder
En de koperen beeldjes van haar goden

Na de dood van alle vogels
Vogelkreten vullen nog steeds de geest
Na het wissen van de stad
Een waas dringt nog steeds door de lucht

In de kleurloze barst die voor de ochtend komt
Op een plek waar niemand kan zingen
Woorden verspreiden hun stilte
Tussen ingewikkeld geclusterde glyphs

De stem van mijn oma trilt op een kale tak
Ik waggel door het lege huis
Lente en zomer zijn allebei voorbij
Een bejaarde baby achterlaten
Om de kamers van de leeftijd te verkennen

Dilip Chitre