Het Liep Bijna Uit De Hand Aan Het Scheveningse Strand Poem by Madrason .

Ik ben kalm, een zachte bries blies synchroon aan de fikse storm, die onruststoker en hoe, enorm. Het mooie van de mystiek is is dat ze de muziek in mij laat spelen en me gaat zinnestrelen. Minstrelen in mijn hart en in mijn hoofd mensen en partijen die me willen vierendelen. Ach het leven, het leven zegt, ga fietsen of buiten spelen, laat niemendal jouw geluk stelen en laat anderen maar speculeren op de angstenmarkt en zinspelen op hoe men mensen breken kan. Ik ben er geen die zich, of wreken kan noch zal en daarvoor niet de man. Lees goed; het is niet om niet Carnaval. Woensdag gehaktdag had ik al en bijltjesdag is juist voorbij langszij aan mij geschoten. Een nimbus en een scheet verlaten me en laten me weer luchtig lachen. Al dat gesodemieter om niet en al dat gezwartepiet en dat verdrietige gesjacher. Je vraagt je af waarom de wereld draait rondom het Dom. Je zou het haast niet op jezelf betrekken maar het willen neerleggen bij de gewetensvrekken. Ik heb de bries mee, de zon op mijn snoet, maar de storm tegen tot die zal gaan liggen, samen met mij aan het Scheveningse strand. M