Ik Hoor Het Gegrol Der Onrustige Ravijnen Poem by Madrason .

Tussen de witte zerken, zwarte ranke dennen
het gelamenteer neemt dit keer geen einde
de klaprozen worden getroost met vele tranen
een berg buigt voor niemand, maar ze huilt
voor zoveel begane dom- en wreedheden
je ziet de droefheid op haar ochtendgelaat
en af en toe werpt ze een steen naar beneden
alleen de traditie en de liederen, de sagen
en de heldendaden van hun voorvaderen
ze stromen nog wel door hun aderen
de berg buigt nooit en de mens die buigt
alleen voor alle schone pracht
maar nooit voor overmacht
of de bedreiging van
want een echte ‘man'
sterft liever eenzaam in de nacht
in die schone natuurpracht
dan in de handen van smerige
verkwisters en duivelse twisters
...die steeds alles achter zich verbranden! M