Hoe de humor aan het drama
van de jeugd ontstijgt
en al rijpend lichte vleugels krijgt
terwijl we zwaarder worden
wie dat bedacht, ach wolkenpracht
hoezeer we je moesten ontberen
aan vleugels heb je niets
onder je mooie kleren
ach onschuld van de jeugd nog naakt
hoe werden zij zo vaak verzaakt
en na het zachte kwaken
ontwaakt de slak al met haar huis
en draagt ze dapper ook haar kruis
en zie wie had dat ooit gedacht
zo traag en graag vol levens zin
en al maar lachend aan ‘t begin
het maakt niets uit of dag of nacht
alsof het leven naar haar lacht. M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem