Pluto's Lange Vacht In Tropenhitte Poem by Madrason .

Wat we ons zo voorstellen in ons gemis
die trouwe hondenogen ze aanschouwen mij
en telkens weer zo schijnt het me zijn ze ook blij
du contract social zo tussen mens en dier
die oneindige wederkeer van plezier
een beetje vermetel dat lijkt me zo
een beetje een selffulfilling prophecy
zo moet de mecenas zich ook voelen
na jarenlang de terror van de buurt
te zijn geweest schenkt hij dat buurtje nu een feest
was het niet gewoon weg imaginair de geest
waren we werkelijk lief dan droegen we de honden
over het brandende asfalt en lieten hen onaangelijnd
hun soort hun spel bedrijven en socialiseren
waarom wil je deze baan, omdat ik goed met mensen om kan gaan?
Daarom hebben we bij brevet van onvermogen allemaal wel dieren
schildluis op de magnolia, pieren in de dorre grond van een bij een,
zilvervisjes achter het hangend behang, tomatenkevers geen,
luizen en schurft in de nachtopvang en ook nog wantsen,
die zekere vanzelfspreekzaamheid ons toegeëigend
ons toegeëigend om ons eigen groot gebrek
zo weerloos te bedekken!