ಯಾತ್ರೆ Poem by PRAVEEN KUMAR Kannada Poems

ನೀನು ಒಳಗೆ, ನಾನು ಹೊರಗೆ,
ಇದೆಂತಹ ನ್ಯಾಯವು?
ನಮ್ಮ ಕೊರಗು ನೋಡಿ ಬೆರಗು
ಗೊಂಡಿವೆ ಪ್ರಪಂಚವು.

ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಬೆನ್ನು ಹಿಡಿದು
ಯುಗಯುಗಾಂತರ ನಡೆದರೂ,
ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರ ಅಹೋರಾತ್ರಿ
ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಕುಣಿದರೂ
ಜೊತೆಜೊತೆಯಲ್ಲೆ ಇರುವುವು;
ಬಿಸಿಲುಮಳೆ ಬೆನ್ನುಬಿಡವು,
ಚಳಿಸೆಖೆ ಸರಣಿಬಿಡವು;
ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಪೂರಕ,
ಸಮತೋಲನ ಕಾರಕ.

ಸ್ನೇಹಪ್ರೀತಿ ಗಾಢಮೈತ್ರಿ
ನಿಸರ್ಗ ವೈಚಿತ್ರವು,
ಕೂಡುಬಯಕೆ ಮೆರೆಯುವಾಗ,
ಒಂದನ್ನೊಂದು ಬಯಸುವಾಗ,
ಕ್ಷಣಕ್ಷಣ ಬೆನ್ನುಹಿಡಿದು
ಯುಗಯುಗಾಂತರ ನಡೆದರೂ
ನಿಸರ್ಗಚಕ್ರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಬಿಟ್ಟು
ಮತ್ತಿನ್ನೇನೂ ನಡೆಯದು;
ರಂಗಭೂಮಿ ಕಲಾವಿದರು
ಚಕ್ರದೊಳಗಿನ ಚಕ್ರವಾಗಿ,
ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದೊಳಗೆ ಸೊರಗಿ
ನಟಿಸಿನಟಿಸಿದಷ್ಟು, ಬಿಟ್ಟು,
ಮತ್ತಿನ್ನೇನೂ ಘಟಿಸದು.

ನಿಸರ್ಗವೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಯಂತ್ರ,
ಉಳಿದುದೆಲ್ಲ ಅದರ ತಂತ್ರ;
ನೀನುನಾನು, ಸ್ನೇಹಪ್ರೀತಿ
ನಿಸರ್ಗಕ್ರಿಯೆಯ ಶಕ್ತಿ ರೀತಿ.

ಬಯಸಿಬಯಸಿ, ಲಕ್ಷ್ಯ ಮರೆತು,
ಕಾಲಾಂತರದ ಕ್ರಮಣ ಮರೆತು
ಹಿಂದೆಮುಂದೆ ನಡೆವುದೊಂದೆ
ಪ್ರೀತಿಸ್ನೇಹದ ಹಿರಿ ಲಕ್ಷಣ;
ಮಿಲನದಲ್ಲಿ ಚಲನೆಯಿಲ್ಲ,
ಕೂಟದಲ್ಲಿ ಮಾಟವಿಲ್ಲ;
ಸಾಮರಸ್ಯ ಜೀವಶಕ್ತಿಯಲ್ಲ,
ಅಸಮತೋಲನ ಜೀವನ;
ನೀನು ಒಳಗೆ, ನಾನು ಹೊರಗೆ,
ಪ್ರೀತಿಸ್ನೇಹದ ಲಕ್ಷಣ;
ನಿನ್ನ ನಾನು, ನನ್ನ ನೀನು
ಉಕ್ಕಿಬರುವ ಬಯಕೆಯಿಂದ
ಕಾಲಕೋಲ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟು
ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿ ಓಡುವುದು
ನಮ್ಮ ವಿಧಿ ಲಕ್ಷಣ.

ನಿಸರ್ಗನಿಯಮ ಮನಸಲಿಟ್ಟು,
ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಟ್ಟು,
ಕಣ್ಣುಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿರುವ
ನಮ್ಮ ಯಾತ್ರೆ ನಡೆಸುವ.