ಸೆಖೆ Poem by PRAVEEN KUMAR Kannada Poems

ಏನು ಸೆಖೆ, ಎಂಥ ಧಗೆ,
ದಗದಗಿಸುವ ಸೂರ್ಯನು,
ಆಕಾಶದಿಂದ ನೆಲದವರೆಗೆ
ಬೆಂಕಿ ಕಾರುವ ಸ್ತಬ್ಧತೆ;
ಸ್ಥಂಭೀಭೂತ ಗಾಳಿ ಕೂಡ
ಇದ್ದಲ್ಲೆ ನಿಂತುಕೊಂಡು,
ಬಿಸಿಲಿನೊಂದು ವ್ಯೂಹ ಬಿಗಿದು,
ಕಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ಒಳಗೆ ಒಗೆದು
ರಣರೌರವ ತಂದಿದೆ.

ಹೃಸ್ವಗೊಂಡ ಉತ್ಸುಕತೆ,
ಕುಸಿದುಬಿದ್ದ ಉದ್ಯಮತೆ,
ಏನೋ ಜಡತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ,
ನಿದ್ರಾವಸ್ಥೆಯ ಅನುಭವ;
ಇದ್ದುಬಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು
ಹೀರಿಕುಡಿವ ಬಿಸಿಲುಧಗೆ
ಪಿಶಾಚಿಯಂತೆ ಬಾಯಿತೆರೆದು,
ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬೆಂಕಿಯುಗುಳಿ
ಭೂಮಿ ಸ್ಮಶಾನಗೊಳಿಸಿದೆ.

ಮುಟ್ಟಿದ್ದೆಲ್ಲ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ,
ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇನೋ ಕಸಿವಿಸಿ,
ಮೈಯ ತುಂಬ ಬೆವರುಧಾರೆ;
ಇದ್ದುದನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು
ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗುವ ಚಪಲತೆ;
ಸೂರ್ಯನೇನೋ ಸಿಟ್ಟುಗೊಂಡು
ಸಿಟ್ಟ ಹೊರ ಉಗುಳುವಂತೆ,
ಶಪಿತಗೊಂಡ ವಾತಾವರಣ
ಹೃಸ್ವ ಕ್ಷುದ್ರಗೊಂಡಿದೆ.

ಶಿವನ ನೇತ್ರ ತ್ರಯದ ರೀತಿ
ಸೂರ್ಯ ಬೆಂಕಿಯುಗುಳುವಾಗ,
ಅಣುವಿನಿಂದ ಪ್ರಾಣತನಕ
ಎಲ್ಲ ಉರಿಯಲಿ ಉರಿಯುವಾಗ,
ತಲೆಗೆ ಸೂರು ಸಿಗದಾದಾಗ
ಸಹನೆಯೊಂದೆ ಉಳಿದ ದಾರಿ;
ಬಂದದಮೃತವೆಂದು ತಿಳಿದು,
ಬಿಸಿಲುಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು
ಪಾಪತಾಪ ಸಹಿಸಬೇಕು.

ಕಾಲಚಕ್ರ ಸೃಷ್ಠಿ ನಿಯಮ,
ಹೊಸತುಲೋಕ ಬರಲೆ ಬೇಕು;
ಇದ್ದುದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು
ಹೊಸತಿಗಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು;
ಎಲ್ಲೂ ಏನೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಲ್ಲ,
ಚಲನೆಯೊಂದೆ ಸತ್ಯವು;
ಬಿಸಿಲುಬೇಗೆ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ
ಮಳೆ ಚಳಿ ಬರಲೆಬೇಕು,
ಇದು ಸೃಷ್ಠಿಯ ನಿಯಮವು.

ಇದ್ದುದಕ್ಕೆ ಮೈಯಕೊಟ್ಟು,
ಒಳ್ಳೆತನಕೆ ಮನಸುಬಿಟ್ಟು
ಹೊಸತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವವರು,
ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ
ಇದ್ದ ನೋವು ಮರೆಯುವವರು,
ಬಂದದ್ದೆಲ್ಲ ಬರಲಿಯೆಂದು,
ಅದಕೆ ನಾವು ಬದ್ಧರೆಂದು
ತಗ್ಗಿಬಗ್ಗಿ ನಡೆವುದೊಂದೆ
ಅನುಭವಸ್ಥ ಪರಿಜ್ಞಾನವು.