In het Beloofde Land kermt de Duivel van de kou
liggen vredesduiven lamgeslagen aan de grond
want het lood in bloed kroop van de benen in de worteltenen
en veren breken in die sferen van Te zwaartekracht
‘onmacht' riep de koning terwijl hij aan zijn nectar rook
‘liefde' riep de schone deerne welke uit haar zijde kroop
en witgeblakerd in de glans van dit bestaan
- ligt gebroken glas tussen het zand uit de loper
en pronken de veldslag beend'ren -, zijn
de laatste tranen heengegaan. M
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem