We dragen het masker dat grijnst en liegt,
het verbergt onze wangen en geeft schaduw aan onze ogen,
deze schuld betalen we aan menselijke bedrog,
met verscheurde en bloedende harten glimlachen we
en mond met talloze subtiliteiten.
Waarom zou de wereld overdreven zijn,
bij het tellen van al onze tranen en zuchten?
neen, laat ze ons slechts een poosje zien
we dragen het masker.
We glimlachen, maar, o grote Christus, onze kreten
tot u opstaan uit gekwelde zielen,
we zingen, maar oh, de klei is gemeen
onder onze voeten, en de mijl lang
maar laat de wereld anders dromen,
We dragen het masker!
een gedicht van Paul Laurence Dunbar, U.S.A.
vertaald door
Sylvia Frances Chan,
Nederlandse dichteres,
Maandag 25 Januari 2021
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem