Bij De Fysiotherapeut.... Poem by Sylvia Frances Chan

Kom mijn schat, ik nodig je uit
kom in mijn rommelig huisje
sinds lange tijd niet meer opgeruimd
ik ben een hele tijd weg geweest
nu teruggekomen met een bende bagage

ik zal het hele huis ontruimen
schoonmaken, alles opruimen, de grote voorjaarsbeurt
dat nog twee maanden later moet komen
maar ik wil het nu
om alvast te oefenen
in mijn stroefheid van bewegen
en jouw stroefheid van denken
echte liefde vergaat niet

het is slechts zo onnatuurlijk geworden
deze liefde laat mijn lege brein niet los
dit brein snakt om weer gevuld te worden
met tedere woorden, tedere omhelzingen
een zachte behandeling, geen verwensingen
zoals een fysiotherapeut omgaat
met zijn kliënt

eerst de botten gekraakt, dan geolied
en dan laat hij de botten los op elkaar
ze klikken gelijk
en daarna hoor je niets meer
zoals dit gedoe soepel gaat
zo wens ik mijn echte liefde weer
op het gareel te brengen
echte liefde roest niet
vergaat ook nooit
hoop ik, maar dat zeggen ze steeds

want ik kan niet weten wat ik niet meer weet
maar ik kan wel achterkomen
als wij het nog
een laatste keer proberen
schaamteloos
verdorven in al zijn vruchtenvolle liefde
zo is het leven
je gaat ervoor
ondanks alles
de echte liefde!


© Sylvia Frances Chan

Ode aan de echte liefde
Dinsdag AD.28 November 2017 ter 21.12 ure N.M. W.E.Tijd