we waren allemaal geschrokken
heel Nederland was plots in diepe rouw
net als de heftigste aardbeving, de schokken
we voelen het, we ervaren het, we tonen berouw
een jonge bestuurder van de bolderkar
bracht vijf kinderen van school-opvang naar hun school
ontelbare keren al, men vergeet het getal,
altijd over dezelfde spoor
de trein, de trein! Paniek, paniek!
de bestuurder van de stint kon niet meer remmen
de overweg had weliswaar slagbomen,
maar de kar was niet meer in te tomen
vier kinderen waren op slag dood
waarvan drie uit één gezin
de bestuurder en een elf jarig meisje
waren heel zwaar gewond
duizenden mensen rouwen aldoor
rond de reuzachtige bloemenzee op het treinstation
één taxi chauffeur die met de bloemen begon
zijn beste kollega vervolgde dat terstond
en duizenden rouwenaars volgden dat in koor
het nederlandse volk heeft het niet door
maar onze koning en zijn gemalin
zijn diep geraakt en heel verdrietig diep binnenin
voorlopig zijn we er nog niet uit,
nederland rouwt nog door,
ons triest verhaal is nog niet uit.
uit Google De Stint bolderkar.
© Sylvia Frances Chan
AD. Vrijdag 21 September 2018 - 7.12 hrs AM
Het trieste ongeluk in OSS West,4 kinderen
onmiddelijk op slag dood,1 hulp (32 jr)en 1 meisje van 11 jaar
zwaar gewond naar het ziekenhuis.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem