Verwonder Je Over De Vulkaan Van Waan Poem by Madrason .

De mens lijdt nog het meeste aan zichzelf laat staan aan het wereldleed. Ons debakel sociaal zijn en mensgericht zijn is een inwendige klus en een uitwendige. Als we niet doen aan zelfreflectie is er geen zelfevolutie en meer projectie, we spreken vanuit deze ondervoedheid en leegte en de lading die in die woorden zitten zijn kogels voor de ziel van de ander. De evolutie is daar wanneer er een ontluikend licht naar binnen valt, vaak onverdiend, het compassielicht. Het laat je lachen en zien dat wij het zelf vaak zijn die anderen macht geven over het pendig judgment, het ballonnetje Oordeel. We zijn geconditioneerd om aan condities te voldoen en raken van onze eigen kern af van het waarom en waarvoor. We worden dwaallichten in de massa. Het ondervoed zijn leidt ook tot valse veiligheid, vaak duiken we terug in het dons en wijzen alle prikkels af omdat we ze niet lijken te kunnen verdragen. We lijden aan chronische zelfonderschatting. Gehoorzame mensen zijn mensen nog haast aan het nulpunt van de ontwikkeling van een eigen identiteit.

Ze kennen de regels goed en wijzen ook anderen op de regels of de hun zich niet aan de regels houdenden. Zo wordt de samenleving autistischer, men richt zich op dat ene waar men nog kan vluchten en of gedijen en zich enigermate nog kan voelen en ontplooien. De mens die onder aan het zelfbeeld staat is in staat om mee te draaien aan een technocratisch systeem. Ze worden er door uitgehold. De burger, met gevoel nog voor naasten, die wordt arbeider, zorgverlener, leraar. Respect hebbende voor ouders en kiezend voor het restant van het kwijnende contingent sociale cohesie. Soms krijgt men de scherpzinnige naald aangereikt maar meestal moet je hem zelf ontdekken of vinden, om enkele van die druk ballonnetjes te kunnen doorprikken. Hoe vaker dat je lukt hoe meer horizon, je kunt zien wie je echt bent, en dan ga je ervoor, dat zelf koesteren en de stoute schoentjes aan de wereld in op ontdekkingsreis. Naast het pakket dat je aan vaste rituelen hebt om te overleven en om "mee" te kunnen komen heb je ook nog het pakket van het Innerlijke zelf en dat zelf mag je niet veronachtzamen. -Tevredenheid zou een hulpleidraad kunnen zijn.- Doe je dat wel dan straf je niet alleen jezelf maar ook in die energie alles om je heen. Deze verantwoordelijkheid voor het Zelf, haar gloei en bloei is niet te meten in papiertjes, objecten of kleding of baan, het is puur je houding, je rechtop gaan.

Daarom zijn ontmoetingen zo belangrijk, weg van de mediaruis, het massa getwitter en de stroboscoop die je in de safe-mode blijft werpen. Met je bibs in de modder en je haren of Glatze in de wind, hervindt je steeds dat kind. Het speelt en verbindt en ontdekt en het vind. Ouders die hun kinderen niet laten gedijen maar opleggen en instrueren en of conditioneren, slaan dat kind van het Zelf telkens in de babywieg terug. Hoe anders kan het zijn dat vele volwassenen er manco aan hebben en in hun gedrag ongelooflijk primair impulsgericht kunnen reageren. Als men het aspect homo ludens en de filosofie van de verwondering maar eens wat meer kon of wilde gaan omarmen dan zou er aan veel van dat lijden snel een einde kunnen worden gemaakt.

Vaak is het een kwestie van geduld, elkaar gunnen om anders te zijn, niet meteen te oordelen. De compassie die je voelt wanneer je bij ziekte verzorgt wordt, de lieve zachte hand op je voorhoofd, het kopje bouillon van je oma. Geef niet toe aan de waan, de trein van haat, de megalomane ideeën die alles zouden anders maken voor de toekomst, de lege beloftes, trap niet in dat theater van de schreeuwers en zoek de luwte op maar ga de gezonde confrontatie niet uit de weg, ben wie je bent in woord en daad. Veel sterkte in deze onrustige tijden, blijf gewoon rustig in je kern staan en verwonder je over de vulkaan van waan! FIJN WEEKEND! !