Wie Je Zegt Ben Je Zelf. Poem by Madrason .

Meten is weten, leergierigheid, schrijven, spreken denkvermogen. Van vierkanten naar meer zelf en meer organische fluïde vormen. Niemand wil gecornerd worden in een hapklaar brokkenvakje.
Wanneer je je vriendschappen in heden en verleden moet afpellen tot kernbegrippen, dan zegt dat meer over jezelf, de reflectie die je vond in vriend en kennis. Het sociaal aspect van het dynamisch zoekend, vindend en verbindend zelf. Het spel van open en gesloten vormt een groeioase om jezelf in terug te vinden, derhalve is dat herkenbare fifty-fifty introverte en extraverte voor mijzelf zo sprekend. Ieder mens is waardevol en elke handeling zinvol, natuur kent namelijk zo goed als geen verspilling. Zodra je de rust hebt om achter de projector vandaan te kruipen en bereid bent schaduwen en spiegels te integreren in het moment en met jezelf begin je meer de vorm van je eigen wezenlijke kern te ontwaren en ontwarren. Er is groei mogelijk na zelfkritiek, inkeer, nederigheid en respect.

Je moet je vrienden maximaal 3 kernwaardes meegeven, spontaan zoals ze bij je opkomen, zouden die vrienden dat weten wat je van hen houdt en welke waardes ze bij je opriepen, oproepen? Zouden ze dan pas echt vrienden worden wanneer je ook dat deel losliet als les in de verbinding. Het ervaren van, je krijgt het pas als je het geeft, vertrouwen, rust, basis, vreugde. Eros als levenslust en niet alleen als libido gedreven reptielenbrein. Ego als structuur en basis, strengheid, integriteit en reflectievermogen., gezond ego dus. Omarm je eenzaamheid met liefde en openheid en men wil met jou verkeren. Zodra ik begreep dat er echte pikordes bestonden, kon ik die met selfassertment dus stevig du moment assertief handelend vermogen begrijpen en kwamen die los van me te staan, zelfs bij mij foerageren i.p.v. me onder te sneeuwen met dat eenheidsworstgevoel, "ratatatatata" het gras moet egaal en mag niet boven dat van buren uitgroeien.

Tweezijdig zwaard van Allah of dilemma, zwaard versus weegschaal, blinddoek van Vrouwe Justitia, alles is zwanger aan betekenis. Wat gij wil dat U niet geschied doe dat ook een ander niet.
De kwetsbare loser die het niet had begrepen en alleen bleef tot aan zijn/ haar dood bleek een bloem met een krachtige wortel. Wat de ziekte voor de een lijkt blijkt genezing voor de ander. Het onbegrepene wordt immers altijd aangevallen door onbegrip de pikorde met allemaal individuutjes die ook graag iemand willen Zijn. De Onbegrepene moet in het niet begrepen zijn moment vol compassie deze kennis omarmen en ook de aanval begrijpen, pas dan kan hij of zij voor dat proces op dat moment echt evolueren. Evolueren betekent tevens, hard werken, want het gevoede of gevondene dient te worden gedragen en immer worden uitgebroed. Leren houdt dus nooit op omdat er evolueren is. De taak van de mens is het loslaten om het Mara, zoals Gautama dat deed. Het blijven hangen in de waan van voorgespeelde beloftes en mogelijkheden maakt juist veel onmogelijk, het vormt een waas voor ogen, men verstomd in de eenzaamheid, de natuur trekt zich terug bij het onnatuurlijke, gewoon en simpel uit zelfbehoud.

Als de mens zich meer zou zien als complementair wezen, en minder in de behoefte van zuiver en vervolmaakt in onrust strandend maar vanuit blijdschap en tevredenheid zou gaan handelen zou hij/ zij daarmee tevens die estafette staf doorgeven aan anderen, voorbeeld zijn niet om eer maar gewoon zonder tegenprestatiegedachtes dan zet het pas de deur open naar ware groei. Je hebt immers jezelf te leen, je kinderen te leen, de tijd te leen, de natuur te leen, er zijn namelijk geen garanties hierin ligt het geschenk dat leidt naar loslaten en dankbaarheid en tevredenheid. De mens is nooit heer en meesteres over de natuur, de kern van het zijn zoekt zelf in elke bestaansvorm naar homeostase.
Dat betekent dat wanneer je in die verwondering kunt staan dat er dan heel veel mogelijk is, de eros groeit om eigen causaliteit, in eros zit ook de oprechte zelfdestructie. Dat vehikel met een ziel en geest heeft ook een eigenheid een zeggenschap in dat zijnsgeheel.



Tagore schreef het al in zijn filosofische werken hoe zeer de kern van het ego zichzelf oplost na ingezien te hebben dat ook die kern naakte ego blijkt te zijn en dus geen haar beter is dan het door haar beoordeelde.

In de melancholie, de nostalgie drang van de mens ligt weer het opveren naar het licht en het gezonde tegenwicht, de beweging ergens naar toe, de schoonheid, vreugde, liefde en het besef dat je wel rijk bent. Lethe is de slaap die roest bij Te… en Eros verheft je op uit de verveling, de roest van de sleur en de willekeur. Waar we over klagen is vaak onze vriend en helper, ze zet juist weer alles in perspectief. Je lichaam is tevens barometer voor je ziel en je geest. Als de balans speels is en het anker stevig en er plaats voor rust en inkeer blijft zit het allemaal wel snor. Tripartite de drie-eenheid, Pythagoras met een heel groot oog. Intuïtie is dus ook de verbinding met die drie onderling, kennis is hooguit een sublimatie, een parkeer adres in het huidige bestaan. Groei is niet het zelfde als meer of groter maar eerder een verdieping vindend in die drie en het vruchtbaar houden van die verdieping in die drie, jezelf dus. Dat dood daarmee niet het eindstation is maar een keten of schakel in het Bestaan mag zijn, zet de angst voor de dood in de schaduw van de Nood die men daarbij al te vaak ondervindt, doodsangst zorgt voor brokkenpiloten.

Alles is en heeft functie, pijn is een sturingsprikkel om rust, inzicht en begrip, angst is dat weer voor de geest, verlies of verbinden voor het hart oftewel de ziel, In het hart ligt de synaps tot de intuïtie, het poortje naar het intuere, de dood overwinnende alomvattende existentie. Intuïtie is de bron van liefde en liefde is kennis is wijsheid. Ik ben niet stoer, noch slim, noch wijs, maar ik Ben en daardoor mag ik delen en benoemen zonder te oordelen. Compassievol deel ik dit stukje bevinden aan een ieder mee die het wil ondervinden en zich vroeg of laat in dit stuk mag herkennen.

M