mijn blikvanger in de stralen
wie weet hoevele manieren
ze hebben gelopen, gereisd
door de zwaarste bossen en stortbuien
om eindelijk naar je enorme poort te kunnen komen
moeten ze wachten, buiten blijven, is dat hun lot?
ik vraag het je beleefd
dit is alleen tussen jou en zij
die blikvanger is helemaal van mij,
de ogen hebben de jouwe gevolgd
maar de zaak is nog steeds tussen jou en haar persoon
ik ben gewoon
de derde persoon
in enkelvoud die je nooit zult zien
je voeten moeten vermoeid zijn geworden, toch?
en het beton heet en dus droog….
©Sylvia Frances Chan
A.D. Saturday the 27th of October 2018 -
@ 11.59 hrs. A.M. West-European Time
Herfst met mooie zonnestralen, daarom dit gedicht.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem
Through the heaviest forest and through the downpours you have reached up to the enormous gate. Your eye-catcher in the rays knows about many many ways. This is wonderful. Concrete is dry but eye-catcher has taught imagery of autumn and felt the fate of life. The third person is never seen but she watches everything. A brilliant poem is well penned...10