Zwerftocht (2) Poem by Sylvia Frances Chan

Afschuwelijk is het mentale klimaat
als dichter is dit niet de juiste staat
dichtst bij deze gekmakende menigte
we zijn nu in uitstel, zo blijkt het volledige

vaak zwerf ik in mijn eigen wereld rond
dan zijn mijn zaken sneller afgerond
ik voel me veilig want God is mijn metgezel
mag ik zeggen Hij is mijn rijk Gezegend Gezel?

Het trappen-lopen is geen duidelijk zicht
gewoon zwemmen met frisse schuim in het gezicht
het naderen van de enorme open vallei
je mooie wezen is er ook nog steeds bij
maar vraag me niet hoe?
je staat enorm kalm en uitgerust
maar je geest reist alweer ergens naartoe onbewust

ik ben nog steeds aan het zwerven in dit immense land
door de groenste valleien van de goedlachse landman
mijn dwalen voortzetten
met de vele pretten
diep van binnen, is er grootse gejubel
bij het kijken naar boven, ik kan nu toveren
en nog veel meer
het is dankzij de Heer
mijn en uw Heer
Dank U, Heer, Gij zijt De Grootste
De Almachtigste
ik heb U lief reeds eeuwen lang
met U aan mijn zij ben ik tenimmer bang
Amen

Bijgesteld op 4 December 2021
omdat dat kon door de vernieuwde Poem Hunter.

ANNO DOMINI
© Sylvia Frances Chan - All Rights Reserved
Zaterdag 4 December 2021